Het was vooral vader Wevers Herman en zijn familie die de pioniers waren. Zij zetten toen de eerste stap op weg naar georganiseerd voetbal in onze gemeente. Al moet je dit wel niet vergelijken met het huidige voetbal. Het hing nogal met vele haken en ogen aan elkaar.

Niettegenstaande de eerste moeilijkheden werd de club ‘Victoria V.V.’ in Mechelen-aan-de-Maas boven het doopvont gehouden. De eerste wedstrijden waren enkel vrienden- en bekerwedstrijden. Triomfantelijke zegepralen bleven uiteraard niet uit. Graag verwijzen we hier naar de kroniekschrijvers en andere illustere dorpsgenoten, die de geschiedenis van Victoria V.V. hebben meegeschreven, zoals : Bovend’aerde Martin, Maes Theodoor, Herman en Mathieu Maes, Wevers Theodoor, Maes Jan, Terwingen Mathieu, Wevers Herman en Albrechts Karel. Wie ook tot de verbeelding sprak was Jan Heytens. Hij betekende een steun voor het groeiende en bloeiende Victoria V.V. In 1923 besloot de familie Knabben, die uit Maastricht kwam overwaaien tot de oprichting van Mechelse V.V. Tegelijkertijd verscheen onder impuls van Henri Maes, Terwingen Johan, Salden Arnold en anderen Standaard V.V.. Er ontstonden dus twee nieuwe ploegen en dat was toch wel van het goede teveel. Het stoofde toen dan ook meer dan één keer. Dit kon niet blijven duren. Daarom ging men in 1927 over tot een fusie van deze drie clubs met name Victoria V.V, Mechelse V.V. en Standaard V.V. De boreling kreeg de naam mee van Mechelse Sport en droeg de wit-zwarte kleuren. In het seizoen 1928-1929 kwam men voor het eerst uit in de kompetitie van de K.B.V.B.. Op korte tijd werden de lagere afdelingen 4de, 3de en 2de gewestelijke doorlopen. Tijdens het seizoen 1931-1932 trad men aan in 2de provinciale (thans eerste provinciale). Degraderen kenden ze ook. Tijdens het seizoen 1933-1934 zakte men terug naar 2de gewest. In 1937-1938 had men terug zijn plaats verworven in de hoogste provinciale reeks.

In 1928 ontstond Cerkel-Sportief. Spoedig klommen ook zij op naar de hoogste provinciale reeks. Zij kenden een degradatie in het seizoen 1945-1946, doch in 1949-1950 stonden ze opnieuw in de hoogste provinciale afdeling. De derby’s werden gespeeld op het scherp van de snee en waren gekruid met het nodige spektakel.

In 1950 fusioneerden Cerkel-Sportief en Mechelen Sport. Alzo ontstond V.V. Verbroedering. Het was vooral onder invloed van burgemeester Theodoor Smeets, gemeentesecretaris Bovend’aerde Martin, Z.E.H. Nulens en de plaatselijke sociale organisaties dat deze fusie mogelijk werd. De K.B.V.B. gaf haar zegen op 19 augustus 1950 terwijl de algemene vergadering de statuten goedkeurde op 26 augustus. Dit is dan ook de officiële stichtingsdatum van de huidige club.

In de beginjaren van hun bestaan speelde Verbroedering regelmatig de kop. Zij kregen dan ook de titel van de ‘eeuwige tweede’ toebedeeld. Velen kennen nog de toenmalige trainers Armand Swerts, Grosemans Jan, Mangelschots Alfons en Vandoren Rudolf. In het seizoen 1959-1960, werd onder leiding van Henri en Laurent Bemelmans de hoofdvogel afgeschoten. Het kampioenschap werd beëindigd met 5 punten voorsprong op Hamontlo V.V. en Zonhoven V.V.. Verbroedering bleef op de ingeslagen weg verder gaan. Tijdens zijn derde jaar in bevordering (seizoen 1962-1963), kon men na een spannende eindstrijd met Hasselt V.V. (den Hawai !) opnieuw een promotie vieren. Iedereen kent nog wel het beruchte schandaal van omkoperij, waaraan Hasselt V.V. ten onderging. De suspens te Bressoux had dan ook tot niets gediend. Martin Conings had bij deze promotie enorme verdienste. Vooral de kameraadschappelijke sfeer was kenmerkend voor deze kampioenenploeg met spelers als Leon Dolmans, de gebroeders Hendrikx, G. Marres, Penders, Knabben, Scheurmans ('De Witte'), gebroeders Terwingen, Maes, Herman Salden e.a.

Tegenstanders in derde nationale waren toen Cerkel Tongeren, Seraing, Waterschei, Overpelt e.a. Verbroedering hield drie jaar stand in deze reeks en zakte in 1966 terug naar bevordering. Ook hier bleef men slechts één jaar (onder leiding van Thieu Meyers). Ondanks het feit dat men 28 punten behaalde moest er getest worden. Deze wedstrijd werd onverdiend verloren met 1-0.

Dit was nog niet het einde van de miserie. Verbroedering zakte verder weg naar tweede provinciale. Uiteindelijk kon men in ’68 – ’69 opnieuw een promotie vieren en alzo een plaats bekomen in de hoogste provinciale reeks. Hier speelde men een toonaangevende rol. Bilzen, Gerhees, Vlijtingen en Lommel streden samen met Verbroedering voor de titel.

Ondertussen waren de verwachtingen opnieuw hoog gespannen daar een aantal getalenteerde jeugdspelers hun opwachting deden. Spijtig genoeg achtervolgde pech ons voortdurend. In 1976 degradeerde men opnieuw naar tweede provinciale. Dit bracht spanningen met zich mee binnen de club. Bestuursleden, trainers en spelers traden toe of verlieten de club. Ondanks de tegenslagen werd de zorg voor de jeugd niet verwaarloosd. Zij konden mooie resultaten neerzetten in kompetities, tijdens nationale of internationale tornooien. Om financieel overeind te blijven was men echter verplicht om de beste spelers van de hand te doen. Dit kon niet ongestraft blijven. In 1988 degradeerde Verbroedering naar derde provinciale. Dit was toch wel het dieptepunt.

De jaren ’90 zouden voor Verbroedering de heropstanding moeten worden. Tijdens het seizoen ’90 – ’91 behaalde men een verdienstelijke tweede plaats. Via de eindronde werd een ticket gehaald voor tweede provinciale. Gedurende enkele jaren kon men hier een toonaangevende rol spelen. Uiteindelijk kon men in het seizoen ’94 – ’95 opnieuw een promotie afdwingen naar eerste provinciale. Tijdens het eerste seizoen in deze reeks kon men zich goed handhaven. De daaropvolgende twee seizoenen werd enkel via de eindronden het behoud in eerste verzekerd. Tijdens het seizoen ’96 – ’97 gebeurde dit zelfs voor de beroepscommissie in Brussel. Ondertussen was er ook een grondige wijziging opgetreden in de beheerraad en in de bestuursorganen van de club. De club kreeg een duidelijke structuur en werd geleid door gedreven en ambitieuze mensen.

Het seizoen ’98 – ’99 werd op overtuigende wijze ingezet. Zo kon men zonder één nederlaag te lijden, de eerste periodetitel inlijven. Het tweede gedeelte van de kompetitie verliep minder vlot. In de eindronde werden we vroegtijdig uitgeschakeld.

Het seizoen 1999-2000 werd met ambitie aangevat. De ontnuchtering was groot toen we na negen wedstrijden allerlaatste stonden met vier schamele punten. Ook het verongelukken van onze keeper was een zware domper op ons enthousiasme. Niettegenstaande deze tegenslagen behaalden we op overtuigende wijze de tweede periodetitel. In de eindronde mochten we onze ambitie niet wegsteken. Enkel een sterk spelend F.C. Beringen hield ons van de promotie.

Voor het seizoen 2000-2001 lagen de verwachtingen ook hoog. Een eindrondeticket moest gehaald worden. In de derde periode werd dit verwezenlijkt. In de provinciale eindronde bleven we vlot de baas over S.C. Hasselt en Turkse Rangers. Nu moest het gebeuren. En wel, zowel Bioul ’81 als F.C. Izegem werden opzij gezet. De promotie naar bevordering was een feit. Een grote pluim van verdienste gaat hier zeker naar onze trainers Guido Stulens en Jo Bollen. Door hun grote vakkennis, gekoppeld aan een gedreven spelersgroep werd dit resultaat gerealiseerd.

Tijdens het seizoen 2001-2002 kon Verbroedering zich vlot handhaven in vierde nationale en zelfs een eindrondeticket bemachtigen en dit in tegenstelling met seizoen 2002-2003 waar men pas op de laatste speeldag het behoud kon verzekeren.

Voor het seizoen 2003-2004 lagen de verwachtingen wat hoger, doch ze werden niet volledig ingelost. Verbroedering eindigde op een gedeelde negende plaats met 36 punten.

Het vierde seizoen in bevordering liep uit op een sisser. Verbroedering moest zich tevreden stellen met een zestiende plaats en kon de degradatie niet vermijden.

Voor het seizoen 2005-2006 was een verdere afgang vermijden de hoofdbetrachting. Niets moest maar alles mocht. Onze nieuwe kennismaking met eerste provinciale werd al snel beloond met de eerste periodetitel. In de 10 volgende wedstrijden konden we niet doorgaan op ons élan. In de derde periode werd opnieuw orde op zaken gesteld. Zo moest de laatste wedstrijd van de reguliere competitie de kampioen aanduiden. Vier ploegen waren nog in de running: Verbroedering, Cobox, Hamont en Vlijtingen. Uiteindelijk bleven nog 2 ploegen over. Verbroedering en Cobox zouden in een testwedstrijd onder elkaar uitmaken wie zich tot kampioen mocht kronen. Paasmaandag 17 april 2006 staat als een mijlpaal gegrift in het geheugen van elke Verbroederingsupporter. Na een ongelooflijke thriller, op het terrein van Veldwezelt, kon Verbroedering zich van de titel verzekeren en dit na het nemen van strafschoppen. Proficiat aan al de spelers en de sportieve staf.

Verbroedering staat terug in bevordering

En voor het eerst in haar bestaan, op gelijke voet met Patro.

Ook de aanloop naar het seizoen 2006-2007 bleef niet onbesproken. Na onderhandelingen met de lokale overheid werd beslist om de thuiswedstrijden te spelen in het gemeentelijk sportstadion. Dit opende voor de club nieuwe perspectieven.

De openingswedstrijd was een kraker, Verbroedering thuis tegen Patro in het gemeentelijk sportstadion van Maasmechelen op vrijdag 2 september 2006 om 20 uur. 2400 toeschouwers en 350 eters zorgden voor een ongekende hoogdag in het Maasmechelse voetbal. Verbroedering moest in Patro zijn meerdere erkennen en verloor de wedstrijd met 0-3.

Al snel bleek dat Verbroedering nog niet klaar was voor het grote werk in bevordering. Halfweg de kompetitie stond Verbroedering laatste met slechts 9 punten. In het tussenseizoen werd dan ook versterking binnengehaald. Jo Geerinckx, Tim Smolders, Bjorn Janssen, Stefan Teelen, Boudewijn Braem en Mustafa Yildiz moesten het tij doen keren. In de eerste match van de terugronde kregen we opnieuw Patro voorgeschoteld. Nu was Verbroedering de betere ploeg, doch verloor onverdiend door een owndoelpunt van Marroccoli in de slotminuut. Doch de spelers gaven niet op en eindigden toch nog op een barrageplaats (plaats 13 met 34 punten). Tussendoor werd trainer Kicken vervangen door Luc Beyens.

De barragewedstrijd in Ukkel voor het behoud werd verloren met 3-2. Het was een serieuze domper op het enthousiasme. We kwamen de klap niet meer te boven en verloren ook de tweede wedstrijd van de interporvinciale eindronde tegen Wellen met 0-1. Ons verblijf in bevordering was van zeer korte duur.

Lang werd er niet getreurd. Onmiddellijk startte de beheerraad de voorbereiding voor het seizoen 2007-2008. Verbroedering moest terug naar bevordering. De trainer Jean-Pierre Swerts had maar één opdracht, promoveren. Ook voor de tegenstanders was Verbroedering de te kloppen ploeg.

Verbroedering kwam maar traag op gang en had na 10 wedstrijden 22 punten, 4 minder dan koploper Neerpelt. Na 20 matchen stond het nog altijd op de derde plaats met 38 punten, 5 minder dan de nieuwe leider Bree.

In de derde periode zette Verbroedering een geweldige remonte in en behaalde in deze periode 28 punten. Dit huzarenstukje was voldoende om de titel binnen te halen. Ook het verblijf in eerste provinciale was van korte duur.

Voor het seizoen 2008-2009 hoopte de hele Verbroederingfamilie om voldoende gewapend te zijn om een zorgeloos seizoen te spelen. Af en toe een uitschieter in positieve zin zou onze supporters zeker bekoren.

In de heenronde kon het spel van Verbroedering iedereen bekoren, doch de punten lieten op zich wachten. Dikwijls waren we de betere van onze tegenstrevers. Het gemis aan een afwerker werd aangevoeld. De heenronde werd afgesloten met slechts 16 punten.

Ondertussen verloor de club één van zijn grootste bezielers m.n. Guido Horrix.

Na een slepende ziekte overleed Guido op 4 december 2009. Verbroedering was aangeslagen. Zijn heengaan was een enorme aderlating, niet alleen op financieel maar vooral op menselijk vlak. Guido was het boegbeeld van de club en plaatste Verbroedering de voorbije jaren op de nationale voetbalkaart. Door zijn enthousiasme kon hij mensen motiveren en aansporen. We missen hem enorm.

In de terugronde pakte Verbroedering nog slechts 9 punten en moesten we opnieuw kennismaken met de degradatie.

Kampioenenploeg : seizoen 2007-2008